+ Yorum Gönder
Türk Dili ve Kullanımı ve Türk Edebiyatı Forumunda Divan Edebiyatında çiçek Motifi Hakkında Bilgi Konusunu Okuyorsunuz..
  1. Ziyaretçi

    Divan Edebiyatında çiçek Motifi Hakkında Bilgi








    divan edebiyatında çiçek motifi hakkında bilgi kısaca







  2. Diyar
    Yeni Üye





    Divan Edebiyatında Çiçek Motifi İle İlgili Bilgi

    Necatî’yi inletir bir gül yüzlü, gonca dudaklıdır sevgili. Çiçek, sevgili demektir. Sevgili nazlıdır, tazedir, ömrünün baharındadır ve dokununca solar; tıpkı çiçekler gibi. Dudağı, yanağı, gözü, saçı, ayva tüyleri her biri bir güzellik emaresi ve hepsi birer nazenin çiçek aksidir.
    Şairi( aşığı) deli eyler; aşkının hicranında kaybeder. Her çiçeğin kokusunu, rengini taşır bir cevherdir dersek de yalanlamış olmayız divan şairlerini.
    Divan şiiri geleneği üzre bazı çiçekler ön plandadır daima: Gül, lale, nergis, benefşe(menekşe), reyhan, sünbül, yasemin, erguvan… Bu çiçeklerin üzerinde tek tek durmak, onların divan geleneği içinde sevgilinin hangi vasfını betimlediğini görmek açısından daha doğru olacaktır.

    Gül, divan şiirinde en çok kullanılan ve tüm güzellik vasıflarını bünyesinde toplayan çiçeklerin şahıdır. Bundan sevgilidir gül; sevgilinin yanağıdır; dudağıdır; teridir, elleri, kulaklarıdır. Sevgilinin boyu gülfidanıdır. Sevgilinin yüzü gül rengidir. Gül, Efendimiz ( s.a.v)’ın kokusudur, O’nun yansımasıdır. Dinimizde de kutsal sayılan bu çiçek, divan şairleri tarafından da kutlu olan sevgiliye benzetilmiştir. Sevgili, bazen Yaradan’ın kendisi; bazen elçisi Muhammed Mustafa Sallallahu Aleyhi ve Selem; bazen de vuslatı imkânsız hale getirilmiş bir hayali güzeldir. Gül bulunduğu yeri “gülistân” yapar; baharın adı gül mevsimidir. Gül, nazlıdır, zariftir, kırılgandır. “Gül üzerine yapılan teşbih ve mecazların sonu gelmez.”*





+ Yorum Gönder