+ Yorum Gönder
Masal ve Hikaye ve Türk Masalları Forumunda Bir Saatlik Dost Yaşanmış Bir Hikaye Konusunu Okuyorsunuz..
  1. Uğur Baki
    Devamlı Üye

    Bir Saatlik Dost Yaşanmış Bir Hikaye








    BIR SAATLIK DOST (GERCEK BIR HIKAYEDIR)


    Hizli bir calisma temposunun ardindan saatin bes oldugunu kat nobetini
    devretmeye gelen hemsire arkadaslar sayesinde fark etmistik. Yogun bir
    servisti calistigim servis cocuk servisleri hastanelerin en yogun ve
    gurultulu olan servisleridir. Artik gunun yogunlugu gecmis servis sessiz bir
    hal almisti aksam tedavilerini henuz bitirmis ofiste cay icmeye gitme
    telasindaydim. Cunku gunun ilk cayini icme firsati yakaladim diye kendi
    kendime dusunuyordum. Kep dagilmis sac bas karismis yorgun bitkin bir
    haldeydim
    tedavi odasindan ciktigimda.Aynada kendimi taniyamadim ofise geldigimde
    hemsire odasinin telefonu caliyordu.Oturdugum yerden buyuk bir guclukle
    ayaga kalktim ve telefona gittim karsidaki ses acilde trafik yaralilarinin
    oldugunu iclerinde cocuklarinda bulundugunu damar bulamadiklarindan dolayi
    acile yardima gelmemi soyluyordu. Tum yorgunlugumu unutmus hizla acil
    servisine yonelmistim ki diger telefonda nobetci hekimin icapci beyin
    cerrahi hekimiyle gelip gelmeme konusundaki
    tartismasini duydum. Nobetci hekimin sesi ortaligi cinlatiyordu:
    - Ne yapalim? Birakalim olsun mu bu insanlar? Gelmek zorundasiniz!
    - Gittiginiz davet beni ilgilendirmez! Nobet degistirseydiniz cok onemli bir
    davetti madem.
    - Siz Hipokrat yemini etmediniz mi ?
    Konusma boyle surup giderken gelen asansore binip kosarak acil servisine
    gittim. Her yer kan revan icinde aglayan kosusturan yakinini bulmaya calisan
    bir yigin insan vardi bu kalabalikta saglikli bir is nasil yapilirdi
    bilmiyordum ama her kez elinden geleni birilerine bakma gayretini
    gosteriyordu. Acil serviste yatak kalmamis sedyelere insanlar yatirilip ilk
    mudahale yapilincaya kadar bekletiliyor yetersiz kalan personel yerine
    hastalari yukari sevk edilen servise aileleri cikartiyordu. Onca kazazede
    icinde basinda kimsesi olmayan ama durumu da oldukca agir 15-17 yas arasi
    bir genc vardi gerekli mudahalesi yapilmis fakat sevk edildigi beyin cerrahi
    hekimi henuz gorev yerine gelmedigi icin orada bekletiliyordu. Kendime ait
    serum ve tedavileri uyguladiktan sonra o cocugun basina gidip konusmaya
    basladim, konustuklarimi anliyor fakat cevap veremiyordu. Hayatinin son
    anlarini yasadigini goruyor ve yalniz oldugu icin korkunc derecede
    uzuluyordum onu orada yalniz birakamiyordum. Zaten ben onunla ilgilenirken
    acil servis bosalmis tum hastalar gerekli servislere dagitilmisti. Genc
    iyice kotu olmustu ellerimi simsiki tutuyordu birakma dercesine gozlerinden
    yaslar suzuldukce kendimi bende tutamaz hale gelmistim egildim yanaklarindan
    optum.
    - Birakmayacagim seni sakin ol uzulme sakin diyordum Hic tanimadigim daha
    once hic gormedigim bu insana anlatilmaz bir yakinlik hissediyor sanki onun
    acisinin aynisini cekiyordum. Cok aci cekiyordu hem yalnizligindan hem de
    gecirmis oldugu beyin travmasindan. Ne kadar sure daha onunla kaldigimi
    hatirlamiyorum o artik aramizda degildi bu dunyayi terk etmisti ve ben
    gelmeyen doktoru sucluyor icimden lanetler
    yagdiriyordum. Derken beyin cerrahi hekimi gelmisti hastanin daha dogrusu ex
    (ölmus) gencin uzerindeki carsafi almami soyledi. Carsafi kaldirdigimda
    doktorun hic bir sey soyleme firsati olmadan yere dustugunu gordum .Ne
    oldugunu anlamaya calisiyordum
    yemekli bir davetten gelmisti acaba cok mu sarhostu ya da kalp krizimi
    geciriyordu diye dusunurken diger hekim arkadaslari olaya mudahale
    etmislerdi bile. ölen o gencecik insanin babasiydi bu doktor ve kendi
    evladinin tedavisi icin cok gec kalmisti ne yazik ki. kotu gunde oglunun
    acisiyla felc gecirmis ve gorevine yeniden donememisti.

    Seni yeniden andim KEREM ruhun sad olsun hayattaki bir saatlik dost..
    bana yillardir yasattigin tecrubeyle dost kalan dost.1986







  2. Ezlem
    Üye





    Dostlarımızı, birkaç yılda da birkaç saat için de edinebiliriz. Bazen insanları yıllarca tanımamıza rağmen onları arkadaş olarak kabul edemeyiz. Zaman değil davranışlar önemlidir.




+ Yorum Gönder